The First Step

08Okt08

Gewapend met een vlotte maar bovenal scherpe pen.

Toen ik van een van mijn leerkrachten audiovisuele technieken de opdracht kreeg een blog aan te maken en te onderhouden, vertrok mijn gezicht alsof ik net een grote hap uit een veel te zure citroen genomen had, gepaard gaande met de gedachte: “Blog? Blèh!”, een alleszeggende alliteratie. Maar aangezien het “van de moetens” is, zal ik mijn eigen opvattingen over blogs maar even aan de kant schuiven en gedwee doen wat er van me verwacht wordt, zonder zeuren, zoals het een goede student betaamt.

Dit wil echter niet zeggen dat ik het fenomeen van de blog niet op het randje van het marginale vind of ooit zal snappen wat er zo geweldig aan is, want het blijft uiteindelijk een online dagboek.

Uit het online woordenboek van Van Dale:

Blog: het, de; o en m -s (verk van) weblog
Weblog: het, de; o en m -s dagboek op internet; blog: een ~ bijhouden

Een online dagboek dus.

Niet dat ik iets tegen het bijhouden van een dagboek heb. Integendeel, het lijkt me zeer interessant om je leven op papier vast te leggen, om welke reden dan ook. Je kan later je leven herschouwen, in gehele nostalgie oude herinneringen oprakelen en herbeleven, je kan genieten van het helende effect van schrijven dat als een dagelijkse vorm van catharsis fungeert of misschien schrijf je een dagboek om een accurate schets van jouw persoon te creëren en dit nalaten aan kinderen, kleinkinderen of geliefden, opdat zij een beter inzicht krijgen in wie jij eigenlijk was. Leef niet in het verleden, maar herinneringen moet je koesteren…

Maar waarom zou je willen afwijken van de traditionele manier om dit te verwezenlijken, i.e. met een eerlijke pen en op maagdelijk wit papier? Wat is er zo geweldig aan de pc, dat onding met zijn internet?

Natuurlijk is een computer veel makkelijker in gebruik. Spelfouten kunnen zonder sporen na te laten automatisch gecorrigeerd worden en zinnen die je verkeerd geformuleerd hebt kan je, zonder dat iemand daar ooit achter zou komen, herschrijven of verwijderen. Zelfs het opslaan en verbergen van je gedocumenteerde gedachten en herinneringen zijn gemakkelijker met een computer. Maar ik ben ervan overtuigd dat al de voordelen die zo’n computer mag bieden niet opwegen tegen het verlies van eigenheid dat ermee gepaard zou gaan. Een met de hand geschreven dagboek is veel authentieker en veel persoonlijker. Ik weet niet goed hoe ik het moet verwoorden, maar een dagboek op deze manier maken heeft iets magisch over zich, een soort magische eigenheid, vergelijkbaar met het gevoel van een authentieke cd die je net gekocht hebt en in je handen kan houden in plaats van hem simpelweg van het internet te plukken.

Waarom zou je die schrijfsels ook op het internet willen publiceren?

Waarom zou je toegeven aan de drang die iedereen schijnbaar lijkt te koesteren om alles wat men denkt, voelt en heeft beleefd te delen met zoveel mogelijk mensen, waarvan men het merendeel niet eens kent?

Misschien ligt het gewoon aan het feit dat velen voldoening willen geven aan het verlangen tot voyeurisme dat iedereen koestert. Ik betrap er mezelf af en toe ook op! Het is blijkbaar een natuurlijk proces om zoveel mogelijk te weten te komen over een persoon die jou interessant lijkt, maar liefst zonder dat deze ervan weet en liefst vanuit de comfortabele positie van ons eigen huis, achter onze eigen computer en liefst nog met een stomende kop thee erbij.

Waarom een open boek willen zijn voor mensen?

Ik wil niet dat mensen veel over me (denken te) weten zonder ook maar één woord met me gewisseld te hebben. Wat is er zo verkeerd aan dat mysterieuze, verborgen kantje dat mensen interessant maakt, misschien wel tot het licht intimiderende toe?

Ach ja, gewild voyeurisme. Ik wil er gewoon niet aan meedoen.

Groot was de opluchting echter toen bleek dat deze blog als een soort online portfolio zou moeten dienen. Geen dagboek, geen registratie van mijn dagelijkse avonturen, maar een bewijs van mijn werk in de klas met af en toe aanvullingen van mijn gedurfde pen. Een opgave die me niet al te dwars zou zitten dus. Wie weet, misschien ga ik hier nog plezier in scheppen?

Elke tocht, elke ontdekking en elk avontuur beginnen met het zetten van de eerste stap.

Die is bij deze gezet…

Jelle Laurijssen


For three years, I struggled my way through a well-paid, but pointlessly menial job packed and sold to me as a meaningful, creative occupation with lots of development opportunities and rewarding perspectives.

In reality, it was morally conflicting, spiritually depleting, mentally draining, physically debilitating, chronically exhausting and depressingly restrictive. In a sense, it was violently harmful. And I opted out before I became actively disengaged or even worse.

I had a freshly shaven head and a Vogue shirt on, and cracked the first can of the six-pack of regret I had with me as I made my way out the door. The symbolism of the gesture went by completely unnoticed and I sniggered at the middle-class punk cliché I had become.

Nobody won today.

Berlin Antwerpen


Jef LaurijssenMijn vader was een kracht van de natuur, vermomd als een gewone man.

Mijn vader was een uitvergroting van zijn kleinste kantjes.

Hij had een broertje dood aan onrecht en altijd het hart op de tong.

Ja, kwam je in zijn vaarwater, dan hoorde je zijn misthoorn. Recht voor de raap, maar nooit met verheven stem.

En wanneer hij lachte, vertrokken zijn ogen zich tot guitige spleetjes. Het was een schattig contrast met die bulderlach van hem.

En dat magere, ietwat gedrongen lichaam bezat een kracht die zelfs de onstuimige jeugd het schaamrood op de wangen toverde. ‘Broekventjes’, zag je hem dan denken en hij toonde je weer een van zijn vele trucjes.

Die diepblauwe arendsogen van hem verraadden een onpeilbare trots, een trots op zijn eigen realisaties maar vooral op die van zijn eigen bloed.

Hij had ook kolenschoppen van handen, die naast noeste arbeid alleen maar genegenheid kenden. Een omhelzing van hem deed je lichaam steeds een beetje kraken, maar altijd vol van liefde, want je had hem gevoeld.

Maar het is ook zo dat hij af en toe de boot nipt miste, altijd slechts vijf minuutjes te laat. Dat kwam dan door die befaamde besluiteloosheid van hem. Ieder deeltje moest netjes zijn plaats in een eindeloze keten van overpeinzingen hebben gevonden. Enkel dan kon hij zijn doordachte keuze maken.

Een perfectionist tot in de kist, letterlijk. Het kleinste detail behandelde hij met de grootste zorg.

En nu betekent alles iets anders.

Een verdwaald hoopje kleren op de rand van het bad. Een leesbril op zoek naar het puntje van vaders neus. Een koersfiets gretig om op zondagochtend tegen hoge snelheid het asfalt te verkennen.

Alles heeft er een dimensie bij.

Mijn vader was een kracht van de natuur, vermomd als een gewone man.

Uitgedoofd, uitgeblust, uitgezongen.
Smachtend naar licht terwijl de nachten alleen maar lengden.

Uitgedoofd, uitgeblust, uitgezongen.
Als een rots verzwolgen door de branding.

___________________

Jozef Laurijssen
Datum van opstaan: 27/04/1959
Datum van vallen: 16/02/2015


LOTUS is a relatively new hardcore band hailing from Antwerp, Belgium with members of Accept the Change and Redding. This is a video for the song ‘L’Appel du Vide’, which will appear on ‘Israel’, the debut album that will be released at the end of 2014.

LOTUS on Facebook.
LOTUS on Bandcamp.
LOTUS on Tumblr.
LOTUS on Instagram.


Harm De Gruyter, a graphic/multimedia designer who just finished his Master’s degree at the AP college of higher education in Antwerp, dedicated his graduation thesis project to OCD (obsessive-compulsive disorder), an anxiety disorder characterised by intrusive thoughts that result in repetitive behaviour (compulsions) aimed at reducing the associated anxiety. In his animated short movie, Harm focuses on the fixation of doing every action in quadruplicate to get rid of welling up feelings of angst (among others). Hence the title FOUR.

I have always regarded Harm as a very talented young man. But FOUR really left me in awe. Not only does Harm prove he has mastered his graphic and editing skills to a very professional level, the story and the underlying message really show his profound grasp of the subject. Moreover, his sense of storytelling, and his understanding of how to build up suspense with parallel narrative and how to evoke the right emotions has given me new insights that I can incorporate into my own scripts and storyboards.

In conclusion, FOUR really left a big impression on me. If you have a quarter of an hour to spare, check it out:

FOUR by Harm De Gruyter on Vimeo.
www.lifewithocd.com


Colin H. Van Eeckhout, one of the founding members of the Church of Ra, has faced a lot of pain and hardship in his life. During a very intimate session of De Kreun’s ‘On Stage With’ concept featuring the singer and visual artist, he granted a selective audience a moving insight into his grief-stricken heart and mind. During this evening of openheartedness, he told us how he turned to music to find an outlet for his inner demons. Fronting Amenra and Kingdom (among others) granted him solace. Moreover, he found a sense of brotherhood among his fellow band members, who share his views on both life and death. But it is the pursuit of hope that truly binds them for life.

Interview filmed and edited by Jelle Laurijssen and Mathieu Vancamp.
English transcription by Mathieu Vancamp.
Shot at Campo Santo, Sint-Amandsberg, Ghent.




Goodreads

Klik hier om via e-mail op de hoogte gehouden te worden van toevoegingen aan deze weblog.