The First Step

08okt08

Toen ik van één van mijn leerkrachten audiovisuele technieken de opdracht kreeg een blog aan te maken en te onderhouden, vertrok mijn gezicht alsof ik net een grote hap uit een veel te zure citroen genomen had, gepaard gaande met de gedachte: “Blog? Blèh!”, een alleszeggende alliteratie. Maar aangezien het “van de moetens” is, zal ik mijn eigen opvattingen over blogs maar even aan de kant schuiven en gedwee doen wat er van me verwacht wordt, zonder zeuren, zoals het een goede student betaamt.

Dit wil echter niet zeggen dat ik het fenomeen van de blog niet op het randje van het marginale vind of ooit zal snappen wat er zo geweldig aan is, want het blijft uiteindelijk een online dagboek.

Uit het online woordenboek van Van Dale:

Blog: het, de; o en m -s (verk van) weblog

Weblog: het, de; o en m -s dagboek op internet; blog: een ~ bijhouden

Een online dagboek dus.

Niet dat ik iets tegen het bijhouden van een dagboek heb. Integendeel, het lijkt me zeer interessant om je leven op papier vast te leggen, om welke reden dan ook. Je kan later je leven herschouwen, in gehele nostalgie oude herinneringen oprakelen en herbeleven, je kan genieten van het helende effect van schrijven dat als een dagelijkse vorm van catharsis fungeert of misschien schrijf je een dagboek om een accurate schets van jouw persoon te creëren en dit nalaten aan kinderen, kleinkinderen of geliefden, opdat zij een beter inzicht krijgen in wie jij eigenlijk was. Leef niet in het verleden, maar herinneringen moet je koesteren…

Maar waarom zou je willen afwijken van de traditionele manier om dit te verwezenlijken, i.e. met een eerlijke pen en op maagdelijk wit papier? Wat is er zo geweldig aan de pc, dat onding met haar internet?

Natuurlijk is een computer veel makkelijker in gebruik. Spelfouten kunnen zonder sporen na te laten automatisch gecorrigeerd worden en zinnen die je verkeerd geformuleerd hebt kan je, zonder dat iemand daar ooit achter zou komen, herschrijven of verwijderen. Zelfs het opslaan en verbergen van je gedocumenteerde gedachten en herinneringen zijn gemakkelijker met een computer. Maar ik ben ervan overtuigd dat al de voordelen die zo’n computer mag bieden niet opwegen tegen het verlies van eigenheid dat ermee gepaard zou gaan. Een met de hand geschreven dagboek is veel authentieker en veel persoonlijker. Ik weet niet goed hoe ik het moet verwoorden, maar een dagboek op deze manier maken heeft iets magisch over zich, een soort magische eigenheid, vergelijkbaar met het gevoel van een authentieke cd die je net gekocht hebt en in je handen kan houden in plaats van hem simpelweg van het internet te plukken.

Waarom zou je die schrijfsels ook op het internet willen publiceren?

Waarom zou je toegeven aan de drang die iedereen schijnbaar lijkt te koesteren om alles wat men denkt, voelt en heeft beleefd te delen met zoveel mogelijk mensen, waarvan men het merendeel niet eens kent?

Misschien ligt het gewoon aan het feit dat velen voldoening willen geven aan het verlangen tot voyeurisme dat iedereen koestert. Ik betrap er mezelf af en toe ook op! Het is blijkbaar een natuurlijk proces om zoveel mogelijk te weten te komen over een persoon die jou interessant lijkt, maar liefst zonder dat deze ervan weet en liefst vanuit de comfortabele positie van ons eigen huis, achter onze eigen computer en liefst nog met een stomende kop thee erbij.

Waarom een open boek willen zijn voor mensen?

Ik wil niet dat mensen veel over me (denken te) weten zonder ook maar één woord met me gewisseld te hebben. Wat is er zo verkeerd aan dat mysterieuze, verborgen kantje dat mensen interessant maakt, misschien wel tot het licht intimiderende toe?

Ach ja, gewild voyeurisme. Ik wil er gewoon niet aan meedoen.

Groot was de opluchting echter toen bleek dat deze blog als een soort online portfolio zou moeten dienen. Geen dagboek, geen registratie van mijn dagelijkse avonturen, maar een bewijs van mijn werk in de klas met af en toe aanvullingen van mijn gedurfde pen. Een opgave die me niet al te dwars zou zitten dus. Wie weet, misschien ga ik hier nog plezier in scheppen?

Elke tocht, elke ontdekking en elk avontuur beginnen met het zetten van de eerste stap.

Die is bij deze gezet…

Jelle Laurijssen

Gearchiveerd onder:Uitspattingen   |  2 Comments
Tags:Uitspattingen